PRASTARA PUSZCZA KRÓLEWSKA

Puszcza Białowieska to rozległy kompleks leśny, pozostałość dawnych puszcz: Białowieskiej, Ladzkiej, Świsłockiej i Szereszewskiej. Położona jest na Podlasiu i na Białorusi. Powierzchnia całej puszczy przekracza 1500 km kwadratowych, z czego w granicach Polski jest około 620 km kwadratowych. Jest ona ostatnim na nizinach Europy lasem naturalnym o charakterze pierwotnym.

W puszczy przetrwało wiele gatunków roślin, zwierząt i grzybów, które gdzie indziej wyginęły. Wiele pospolitych drzew przybiera formy niespotykane gdzie indziej, np. lipy przypominające pokrojem dęby czy wierzby dorastające do 22 m. Nierzadko spotykami 53 metrowej wysokości świerki a dęby dorastają do 42 m wysokości i 2,5 metra grubości.

Liczbę gatunków grzybów szacuje się na ponad 3 tys.. Wśród nich są liczne tzw. relikty puszczańskie czyli gatunki ściśle związane z martwym drewnem i specyficznym mikroklimatem starych drzewostanów niezniekształconych przez człowieka. Występuje też ponad 400 porostów.

W puszczy stwierdzono obecność ponad 12 tys. gatunków zwierząt, a szacuje się, że rozpoznano faunę tylko w 50% ! Występuje między innymi 58 gatunków ssaków, wśród których spotkamy największego w Europie Żubra Nizinnego, rzadkiego Rysia i Wilka oraz najmniejszego ssaka w Polsce czyli Ryjówkę Malutką. Ten las to raj dla ponad 250 gatunków ptaków, które na przestrzeni całego roku odwiedzają puszczę. Występują pomiędzy nimi tak rzadkie gatunki jak Bocian Czarny, 9 gatunków dzięciołów z Dzięciołem Trójpalczastym i Białogrzbietym na czele oraz z rzadka odwiedzający polską część lasu Puszczyk Mszarny. Spotkać na niebie można także Bielika, Muchołówkę Bialoszyją czy najmniejszą w Polsce sowę (co ciekawe mająca dzienny tryb życia) Sóweczkę. Ponad 9000 gatunków zwierząt to owady a bezkręgowce stanowią ponad 95% liczby gatunków wszystkich zwierząt w Puszczy Białowieskiej.

Drzewa dożywają tutaj swojego biologicznego kresu. Martwe drewno jest naturalnym i niezbędnym składnikiem ekosystemu leśnego. Tak było przez miliony lat. Świadczy o tym nie tylko mnogość gatunków organizmów wyspecjalizowanych w odżywianiu się martwym drewnem, ale także duża liczba tych gatunków, które żywią się przede wszystkim "zjadaczami martwego drewna". Dzięki temu wydzieliły się większe zespoły wspólnie żyjących gatunków, których wzajemne oddziaływania (polegające głównie na kolejnym zjadaniu się) czynią je zależnymi od dostatecznej ilości martwego drewna.